Nieuwsoverzicht Peter Wijnants

Het nuchtere voetbal

Vandaag lijkt bijna niets meer in het teken van voetbal te staan. Toegegeven: ik ben niet bepaald een voetbalfan, maar als het spelletje op televisie is en mijn oog valt erop, dan wacht ik toch op de bal die tussen de palen moet belanden. En als dat niet lukt, dan zorgt de adrenaline er wel voor dat ik blijf kijken.

dromen

Soms droom ik over mijn vader. Bijna altijd in relatie tot het huis waar wij als gezin hebben gewoond. Een enkele keer spreekt hij met mij. Ik weet dat hij dood is en in mijn droom dan ook weer niet. Het is een beetje paradoxaal allemaal. Vaak zwijgt hij ook en speelt een minder prominente rol op de voorgrond.

Hij kan altijd thuis komen

Ik heb mijzelf dikwijls afgevraagd wat ik op deze plek zou gaan schrijven. Vele gedachtes en gevoelens buitelen over elkaar heen, zonder duidelijk verband of structuur. Probeer dan dat maar eens onder woorden te brengen.
Mijn vader, inmiddels tien jaar geleden overleden, is in de jaren na zijn dood vrijwel voortdurend bij mij. Er gaat geen dag voorbij, of ik praat met hem, merk op de een of andere wijze zijn aanwezigheid en denk ik aan hem.

Stilte

Ik was erbij toen mijn vader stierf. In de vroege ochtend van de nacht van 9 op 10 juli 2000 waakten mijn broers, mijn zuster en ik beurtelings bij mijn stervende vader. Ik herinner mij nog heel levendig hoe mijn broer Johan het heft in handen nam en mij in een soort van rolstoel dicht tegen zijn bed aan zette zodat ik zijn hand kon vasthouden.

Verbondenheid

Wanneer is mijn vader precies een rol gaan spelen in mijn leven? Die vraag laat zich niet gemakkelijk beantwoorden. Er ontstond diepe vriendschap rond de scheiding van de moeder van mijn twee oudste kinderen die zich uitte in vertrouwelijke gesprekken over de zoektocht in het leven, het verdriet, de teleurstellingen en het intense verlangen naar vervulling. .....

uiteindelijk

Uiteindelijk kan ik gewoon zeggen dat ik mijn vader mis. Als vader, maar bovenal als vriend. Als mens kan ik iedere gedachte aanhangen die ik verkies. Dus ik kies er voor te geloven dat hij niet weg is, maar in een andere dimensie verder leeft. Een dimensie die alleen te bereiken is met goed ontwikkelde zintuigen. En die heb ik niet.

Wachten

Wachten. Wachten waarop? Ik wacht op mijn vriendin die me zo komt halen. Maar de andere oude mensen die ik zie in de hal van het verpleeghuis, waarop wachten zij? Op de dood, de verlossing of op bezoek van een familielid dat misschien helemaal niet komt. Het is zondagmorgen, bijna dertig graden tussen een grote groep ouderen die inmiddels een respectabele leeftijd hebben bereikt.

Een snoer van woorden

Zaterdagmiddag, ongeveer half vijf. Ben net thuisgekomen van een drukke werkdag toen de telefoon ging. Het verpleeghuis waar mijn moeder tijdelijk verblijft. Mijn moeder is net zeer verward aangetroffen, kon haar rechterkant niet meer bewegen en kon niet meer uit haar woorden komen. Ik dacht onmiddellijk aan een tia. Het verpleeghuis was niet zo snel met de conclusies.

Rene Kahn - In de spreekkamer van de psychiater

Zo'n dertig jaar geleden, toen ik net in de zorg voor wat toen nog zwakzinnigen heette, verslond ik boeken die op de een of andere wijze in verband stonden met de psyche van de mens. Deels kwam dat door het karakter van het werk, deels doordat collega's hetzelfde lazen, enr deels omdat de ondoorgrondelijkheid van de menselijke geest ons allemaal mateloos intrigeerde.

Altijd bij mij

Nog een maand. Precies een maand. Dan is het tien jaar geleden dat mijn vader is gestorven. In de jaren die zijn verstreken, is mijn vader min of meer een permanente gezel. Ik denk vaak aan hem, vrijwel dagelijks speelt er wel iets van of over hem door mijn hoofd. Ik heb het regelmatig over hem, droom over hem. Hij is er toch. Niet tastbaar, helaas, wel ergens. Diep in mij.

De route van verstand en hart

In dit leven kom je ver als je maar goede argumenten hebt. Dat is althans zo mijn ervaring. Weet je iemand te overtuigen van je gelijk, intenties of zienswijze, dan kan je voor jezelf of voor de goede zaak veel bereiken. Dat heeft te maken met mensen die in de geest van de regel geving en afspraken het stukje menselijkheid de doorslag laten geven.

Mijn zoon

Mijn zoon wordt deze week 20 jaar. Een lieve, kwetsbare jongen die druk bezig is met op eigen benen te staan. Het gaat nog niet zo gemakkelijk allemaal. Met veel vallen en opstaan lijkt het er nu op dat hij zijn draai aan het vinden is. Komende vrijdag viert hij met zijn vrienden feest bij zijn vader thuis. Hij heeft "maar een stuk of vijftig vrienden" uitgenodigd. Meer niet. In de schuur staat de drankvoorraad al te wachten om geconsumeerd te worden.

Tegenstellingen

Politiek lijkt lijkt in veel gevallen inherent aan polarisatie. Partijen die lange tijd eendrachtig leken samen te werken en in geval van mogelijke conflicten de rijen wisten te sluiten, slaan elkaar nu spreekwoordelijk de hersens in, in een poging om zoveel mogelijk kiezers aan zich te binden. Het gaat ineens weer ergens over. Al lijkt het er wel op dat er meer verschil is dan dat er overeenkomsten zijn in de politiek. Het gaat om het bloot leggen van tegenstellingen.

Schurken

Het nieuws wordt op dit moment flink gedomineerd door Joram. Iedereen die deze naam hoort, weet onmiddellijk waar het over gaat. Ik ken iemand die Joram heet, en ik verzeker u, de link met de van moord verdachte Van der Sloot wordt door hem niet als prettig ervaren. Je zal net een kindje hebben gekregen en het Joram hebben genoemd. Volgens mij heb je daar als ouder enorm spijt van.

Ken je mij?

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?