Hij kan altijd thuis komen
10/07/2010
Hij kan altijd thuis komen
 Ik heb mijzelf dikwijls afgevraagd wat ik op deze plek zou gaan schrijven. Vele gedachtes en gevoelens buitelen over elkaar heen, zonder duidelijk verband of structuur. Probeer dan dat maar eens onder woorden te brengen.
Mijn vader, inmiddels tien jaar geleden overleden, is in de jaren na zijn dood vrijwel voortdurend bij mij. Er gaat geen dag voorbij, of ik praat met hem, merk op de een of andere wijze zijn aanwezigheid en denk ik aan hem.
 Hij is er gewoon altijd. Een rijkere schat kan je niet hebben. Een paar dagen voor zijn dood sprak hij: "Ik heb geen dure erfenis voor jullie. Alleen mijn boeken. En verder de herinneringen." Ik weet niet zo goed meer hoe hij daarbij keek, maar aan de herinneringen had ik genoeg, zo liet ik hem weten.

En herinneringen heb ik voldoende. Gek genoeg geen gedetailleerde verhalen of anekdotes. Meer intense sfeergevoelens die allemaal met hem te maken hebben.
Hij en ik zijn volkomen rond met elkaar. We hebben geen losse eindjes, geen onafgemaakte zaken en geen vragen meer aan elkaar. Mijn vader is niet weg. Soms is hij heel nabij en soms is het net of hij ieder moment thuis kan komen.

Ritueel

Ik houd het kleine ritueel in ere,
opdat je elk moment terug kunt keren.

Iedere dag, wanneer het avond wordt,
maak ik de tafel klaar: een extra bord,

bestek, je eigen stoel, een kaars, een glas,
alsof je enkel opgehouden was.

Ik hoor (hoe kon ik denken dat hetgene
waardoor ik ben, voor altijd was verdwenen ?),

ik hoor, alsof de woning nog bestond,
het grind, de klink, het aanslaan van de hond,

en je komt binnen op het ogenblik
dat ik de lamp ontsteek, de bloemen schik.

Ik hoop alleen dat ik dan rustig blijf
en haast niet opziend van mijn stil bedrijf

de woorden vind, als was het vanzelfsprekend:
Schuif aan ; tast toe: er is op je gerekend.
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact