uiteindelijk
09/07/2010
uiteindelijk

Uiteindelijk kan ik gewoon zeggen dat ik mijn vader mis. Als vader, maar bovenal als vriend. Als mens kan ik iedere gedachte aanhangen die ik verkies. Dus ik kies er voor te geloven dat hij niet weg is, maar in een andere dimensie verder leeft. Een dimensie die alleen te bereiken is met goed ontwikkelde zintuigen. En die heb ik niet.

Iemand missen is vaak een zaak van het gemis van de fysieke aanwezigheid. Van zintuigelijke waarneming. Het komt nu aan op geloof en vertrouwen. Iemand's aanwezigheid zit in heel veel dingen. En die dingen liggen voor iedereen dan weer anders. Voor mij betekent dit dat mijn overtuiging en geloof niet hoeft te worden verklaard en bewezen. Mijn geloof is gebaseerd op helemaal niets. Alleen het vertrouwen dat het goed zit.