Verbondenheid
09/07/2010
Verbondenheid
Wanneer is mijn vader precies een rol gaan spelen in mijn leven? Die vraag laat zich niet gemakkelijk beantwoorden. Er ontstond diepe vriendschap rond de scheiding van de moeder van mijn twee oudste kinderen die zich uitte in vertrouwelijke gesprekken over de zoektocht in het leven, het verdriet, de teleurstellingen en het intense verlangen naar vervulling.  .....
De relatie in deze vorm bleef al die jaren duren. We zagen elkaar soms drie maal per week, dan weer een keer per drie weken. Maar die verbondenheid stond los van het aantal momenten die we hadden om elkaar te zien of te spreken.

Toch zou ik mijn vader geen recht doen als ik de aanwezigheid in mijn leven tot deze jaren zou beperken. Mijn vader speelde een grote rol in de achtergrond. Terugdenkende lag zijn kracht niet in het spelen met zijn kinderen in het samen dingen doen. Toch was hij er in alle jaren altijd. Hij wandelde met ons, maakte onze fietsen, knutselde een kar, schilderde een bord voor onze club, stencilde ons zelfgemaakte buurtkrantje. Dit alles grotendeels zwijgend.

Het mooiste beeld wat ik mij herinner, dateert uit mijn prille jeugd toen ik als kleuter van huis in Tuindorp naar zijn volkstuintje liep. Daar was hij aan het schoffelen. Ik kan mij vrijwel niets meer herinneren van die momenten, maar wel heb ik er een intens gevoel bij. Een gevoel zonder woorden. Alleen maar gebaseerd op de vertrouwde aanwezigheid van mijn vader.

Ik haalde hem regelmatig uit zijn werk. Althans: ik wachtte hem dan op. Hij kon via twee routes naar huis rijden. Soms had ik de goede route en zag ik hem al van ver aan komen fietsen. Dan reden we zwijgend naast elkaar naar huis. Soms ook, koos hij een andere route en liep hem dan mis. Dan zag ik hem pas thuis.  
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact