Wachten
27/06/2010
Wachten
Wachten. Wachten waarop? Ik wacht op mijn vriendin die me zo komt halen. Maar de andere oude mensen die ik zie in de hal van het verpleeghuis, waarop wachten zij? Op de dood, de verlossing of op bezoek van een familielid dat misschien helemaal niet komt. Het is zondagmorgen, bijna dertig graden tussen een grote groep ouderen die inmiddels een respectabele leeftijd hebben bereikt.
Tegenover me zit een vrouw die uit het raam staart. Waar denk ze aan? Aan het leven dat achter haar ligt of aan iets dat misschien nog in het verschiet ligt. Ze kijkt verdrietig. Op de achtergrond klinkt muziek vanuit de kleine kerkzaal. Heel mooi lijkt me dat, als je een hoge leeftijd hebt bereikt en steun hebt aan iets waar je nog in kunt geloven.
Mijn karretje mogen ze de zee induwen als ik zo oud ben geworden dat ik met moet laten verzorgen door anderen. Dat meen ik. En ik weet dat dit gemakkelijk is gezegd en tegelijkerijd van weinig respect voor het leven getuigt.

Kinderen rennen door de hal van het verpleeghuis. Muziek van Jan Smit klinkt uit de speakertjes uit het plafond. Het zorgt samen met de kerkmuziek en de verdrietige vrouw voor een wonderlijke combinatie.
Toch is ook dit de plek waar 27 jaar geleden de zus van mijn oma stierf. Nu zit mijn moeder er. Ik vraag mij af of zij zich realiseert dat ook haar tante hier heeft gewoond. In een andere tijd, weliswaar, maar toch is dit een plek waar de meeste mensen niet meer vandaan komen.
Mijn moeder wel, gelukkig. Die mag het over een paar weken weer zelfstandig proberen. Met hulp van ons.
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact