Een snoer van woorden
20/06/2010
Een snoer van woorden
Zaterdagmiddag, ongeveer half vijf. Ben net thuisgekomen van een drukke werkdag toen de telefoon ging. Het verpleeghuis waar mijn moeder tijdelijk verblijft. Mijn moeder is net zeer verward aangetroffen, kon haar rechterkant niet meer bewegen en kon niet meer uit haar woorden komen. Ik dacht onmiddellijk aan een tia. Het verpleeghuis was niet zo snel met de conclusies. 
En dat kan ook niet, want er werken niet louter mensen met medische bevoegdheden. Als ondersteunend helpende of verzorgende mag je geen medische conclusies trekken en al helemaal geen mededelingen doen die in de verste verte iets weg hebben van iets dat neigt naar iets medisch.

"Is er geen dokter bij geweest", wil ik weten. Nee, dat was niet het geval. Wel de dienstdoend verpleegkundige die de dokter belde die op haar beurt door de telefoon de opdracht gaf om het nog even aan te kijken. De helpende mocht het vuile werk opknappen door mij het goede nieuws te vertellen. De verpleegkundige heb ik niet gezien. In zo'n grote instelling met allemaal ouderen die richting afscheid van dit leven reizen, heb je het druk.

In het verpleeghuis aangekomen trof ik een verwarde en vooral verdrietige moeder aan, die samen met de dienstdoend helpende een broodje at op haar kamer. Haar arm kon ze gelukkig weer bewegen, en ook de spraak keerde weer terug. Mijn moeder sprak alsof ze een halve fles sherry had gedronken, en kon ook van een aantal dingen de juiste woorden niet vinden. Geeft niet. Het was minder erg dan het leek. Aan een conclusie waagde de helpende zich niet. Vlak voordat ik weg ging, liep mijn moeder achter haar rolator naar het toilet. Dus ook lopen ging nog, stelde ik opgelucht vast.

Ik blijf het raar vinden dat er gewoon niet permanent een dokter bij deze mensen is. Aan de andere kant: wie verbaast zich nog vandaag de dag?
Vanochtend was ik alweer vroeg bij mijn moeder. Ze kletste alweer honderd uit. Geschrokken, dat wel en bang dat ze nog een tia zou krijgen. Het was dus wel een tia. Eerder die dag had mijn moeder iemand gesproken die zich kennelijk wat duidelijker durfde uit te spreken. Maar de woorden werden door mijn overwegend goed gebekte moeder weer keurig aaneen geregen. We schrijven zondag 20 juni 2010. 
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact