Altijd bij mij
08/06/2010
Altijd bij mij
Nog een maand. Precies een maand. Dan is het tien jaar geleden dat mijn vader is gestorven. In de jaren die zijn verstreken, is mijn vader min of meer een permanente gezel. Ik denk vaak aan hem, vrijwel dagelijks speelt er wel iets van of over hem door mijn hoofd. Ik heb het regelmatig over hem, droom over hem. Hij is er toch. Niet tastbaar, helaas, wel ergens. Diep in mij. 

Wie mijn vader is of was, is een persoonlijk verhaal dat begint bij mijn geboorte. Ik kan, als ik mij eraan overgeef, een snoer van herinneringen rijgen dat enkel en alleen voor mij waarde heeft. We waren samen toen ik ben geboren en we waren samen toen hij stierf. Het is ergens begonnen en nooit meer geëindigd.