Tegenstellingen
07/06/2010
Tegenstellingen
Politiek lijkt lijkt in veel gevallen inherent aan polarisatie. Partijen die lange tijd eendrachtig leken samen te werken en in geval van mogelijke conflicten de rijen wisten te sluiten, slaan elkaar nu spreekwoordelijk de hersens in, in een poging om zoveel mogelijk kiezers aan zich te binden. Het gaat ineens weer ergens over. Al lijkt het er wel op dat er meer verschil is dan dat er overeenkomsten zijn in de politiek. Het gaat om het bloot leggen van tegenstellingen. 
Het is dus een spelletje. Je poetst je schoenen, kamt je haar, trekt een nieuw pak aan en laat je gretig bijschaven door de mediatrainer die je uitlegt hoe je moet doen en wat je moet zeggen. Wie deze kunsten goed beheerst, heeft kans op de meeste stemmen.

En het gaat er natuurlijk niet om dat je je eigen standpunten in een mooi jasje weet te hijsen en ze lief en koket lachend naar voren weet te brengen. Waar het vooral om gaat is het glimlachend doch meedogenloos afzeiken van je politieke opponenten. Dat je vooral laat zien dat de ander het verkeerd ziet, het niet kan en vooral geen goede oplossingen biedt. Dat de samenwerking in het verleden niet deugde en dat ook de toekomst nauwelijks mogelijkheden tot samenwerking biedt.

Ga je een stapje verder dan kruipen we in elkaars vuilnisbak en leggen op die manier de zwakke plekken van de ander bloot.

Vanochtend op radio 1: @APechtold: Een stem op Wilders was vooral een stem tegen het niet-functioneren van Den Haag. Het gaat ten diepste niet om de immigranten.

Mooi gevonden, maar waarom zegt zo'n man dat nu pas? Naar mijn smaak had Pechtold deze nuance al veel eerder moeten maken, want in wezen heeft hij gelijk. Maar waarom dan niet eerder kleur bekennen? Interesseert het hem nu werkelijk hoe of wat Wilders denkt, of roept hij dit nu om adhesiebetuigingen en dus kiezers te winnen? Dit soort vragen kan mij mateloos intrigeren.
 
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact