Mijn zoon
07/06/2010
Mijn zoon
Mijn zoon wordt deze week 20 jaar. Een lieve, kwetsbare jongen die druk bezig is met op eigen benen te staan. Het gaat nog niet zo gemakkelijk allemaal. Met veel vallen en opstaan lijkt het er nu op dat hij zijn draai aan het vinden is. Komende vrijdag viert hij met zijn vrienden feest bij zijn vader thuis. Hij heeft "maar een stuk of vijftig vrienden" uitgenodigd. Meer niet. In de schuur staat de drankvoorraad al te wachten om geconsumeerd te worden. 
Zo klein als hij was, kenmerkte een grote mate van beweeglijkheid het leven van onze zoon. In de buik van zijn moeder ging hij al enorm tekeer. Vooral 's nachts als alles in diepe rust was, leek het wel alsof hij als het ware zijn veilige schutplaats wilde verlaten alsof het er te krap voor hem was. Eenmaal geboren bleek die beweeglijkheid kenmerkend voor zijn leven. Gulzig en met grote stappen ondernam hij alles wat hij maar wilde of durfde.

Wat een verschil met mijn eigen leven. Het opgroeien ging redelijk probleemloos en de gezagsverhouding met "thuis" was min of meer vanzelfsprekend. Toen ik 17 was, verliet ik de ouderlijke woning om mijn eigen leven te leiden. Ik, die bij wijze van spreken nooit onder moeders vleugels was weggeweest, ging voor zichzelf zorgen. Zonder al te grote kleerscheuren was ik binnen drie jaar getrouwd en binnen vier jaar voor de eerste keer vader. Met vallen en opstaan.

Als ik mijn zoon zie, dan herken ik veel van mijzelf in hem. Soms het weerspannige, ook het zoekende maar vooral zijn en ook mijn kwetsbaarheid. Ik hoop dat hij zijn eigen weg zal vinden in dit leven. Dat alles waarnaar hij verlangt ook daadwerkelijk zal uitkomen.
 
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact