Een persoonlijke opdracht
18/05/2010
Een persoonlijke opdracht
Ongeveer 25 jaar geleden nam ik deel aan een werkbespreking van de leefgroep van een aantal verstandelijk beperkte mensen. Aan de orde was een nieuwe ontwikkeling. Welke, weet ik niet zo precies meer, maar dat maakt voor het verhaal weinig uit. We mochten allemaal zeggen wat we er van vonden. Van de zes collega's gaven er vijf spontaan een reactie en nummer zes vroeg tijd om er over na te kunnen denken. 
Dat over iets na kunnen denken, was een enorme eye opener voor een generatie jonge verpleegkundigen die waren getraind in snel reageren en meteen uitvoeren.
Nadenken zit wel gebakken in mensen, maar de druk om meteen te beslissen of te reageren is gewoon moordend. Niet meteen antwoorden wordt als zwak gezien of op zijn minst uitgelegd als zwak. Zo ook het nadenken. Dat wordt in de regel niet snel als verstandig gezien, maar eerder als (ik chargeer even) onbekwaam.

Nadenken en je bewust zijn van de dingen die je doet, is vooral ook voor je eigen welzijn erg belangrijk. Je maakt onderdeel uit van allerlei systemen (werk, gezin, vereniging, noem maar op), maar als mens heb je een heel persoonlijke opdracht. Die kan je alleen maar ontvangen als je de gelegenheid neemt om de stem van je hart te kunnen beluisteren en als je ook de ruimte neemt om over dingen na te denken.

Aardig voorbeeld betreft de voormalig staatssecretaris van Cultuur Rick van der Ploeg. Van hem ging het verhaal dat hij minimaal een uur of twee per dag niets doet. Toen hij daarmee werd geconfronteerd, sprak hij de illustere woorden: "Van mij wordt verwacht dat ik beslissingen neem waarin soms miljoenen omgaan. En beslissingen die voor de een heel goed zijn, maar ingrijpende gevolgen hebben voor de ander. Ik moet op zijn minst na kunnen denken voordat ik een beslissing neem."

Hij ontvluchtte bewust de druk van de hele wereld door de tijd te nemen om iets op zich in te laten werken en te toetsen aan zijn geweten. Een wijze les! 
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact