Vuiligheid
17/05/2010
Vuiligheid
Ongeveer twintig jaar geleden maakte ik deel uit van het bedrijfscabaret voor de organisatie waar ik destijds werkzaam was. Om leuk te doen, hadden we een grijze vuilnisbak op toneel staan, gevuld met allerlei nutteloze ranzigheden, en gezegd dat deze bak afkomstig was uit de tuin van een hooggeplaatste collega.
Het was wel hilarisch allemaal. De persoon in kwestie voelde zich zeer ongemakkelijk en lachte als een boer die kiespijn heeft. 
Alexander Pechtold trok de afgelopen weken van leer tegen wat hij noemde 'vuilnisbakkenjournalistiek' Hiermee doelde hij op gewroet in vuilniszakken. Zijn persoonlijk leven dus. De inhoud van zo'n zak zegt iets over de vuller. Bonnetjes, gegevens van de hypotheek, mailtjes, eetgewoonten etc.

Als je een een vuilniszak moet wroeten in je honger om iets te weten te komen van de persoon in kwestie, ben je op zich erg diep gezonken. Net zo diep overigens als al die lieden wier ontembare nieuwsgierigheid naar allerlei ranzigheid nauwelijks te bevredigen is. Maar je bevindt je op een geven moment samen op hetzelfde niveau, dus dat scheelt.

Wat Pechtold betreft wordt binnen een democratie door het publiek debat bepaald waar de grenzen liggen. Dat lijkt me wat te simpel. Ik denk dat het genuanceerder ligt. Ieder mens bepaalt waar zijn eigen grenzen liggen. Maar door het feit dat we behoefte hebben aan collectieve afspraken hierover, gebruiken we de democratie als geweten.

Ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken dat de gemiddelde Hyves beoefenaar straks gaat bepalen wat kan en wat niet kan voor mij. Maar ook hier zou de democratie de geldende normen kunnen legitimeren. Eng hè?

Wat Pechtold betreft, ben ik op mijn hoede. Ik heb al vaker mogen constateren dat deze glad aandoende meneer ter meerdere eer en glorie van zichzelf de publieke opinie probeert te beïnvloeden met een moraal die hij morgen hoogstwaarschijnlijk zelf weer onderuit haalt.

Maar goed, wat is vuilnisbakkenjournalistiek nu eigenlijk? Gaat het dan feitelijk om het wroeten in andermans leven? Ik durf te beweren dat het gezuig van het kwartet Pauw, Witteman, Knevel en Van den Brink soms meer etter uit iemand zuigt dan het uit de vuilnisbak geviste gegeven dat iemand de Playboy leest.
In die zin bedrijft bijvoorbeeld Robert Jensen smerigheid, maar de heren die ik zoeven noemde witte-boorden-smerigheid. En die trekken onder het mom van de integere journalistiek heel wat smerigheid uit iemand. Dat past niet in een enkele grijze bak.

 
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact