Achter de dingen
08/05/2010
Achter de dingen
Soms zit je zomaar middenin een onbegrijpelijke zoektocht en stuit je meer dan eens op een verloren gewaande emotie die zijn oorsprong vindt in de jeugd en die soms op heel onvoorspelbare momenten tot leven kan komen. Een foto, een bepaalde geur, een fragment muziek, de titel van een boek of het horen van een bepaalde stem: allemaal perfecte ingrediënten voor het woeden van een innerlijke storm.
 
En net als ik denk dat het vuur gedoofd is, wakkert het weer aan en dan jagen gemis, passie en verlangen soms beurtelings, dan weer onverklaarbaar samenwerkend om een plek in de voorkamer van mijn hart om zich daarna weer terug te trekken in de niet waarneembare spelonken en de peilloze diepten van mijn niet te doorgronden geest.

Soms, als ik mijn moeder hoor verklaren welk beeld zij van mij heeft, verbaas ik mij over het feit hoe slecht zij mij kent. Heeft zij mij ooit gezien, opgemerkt of begrepen? Heeft zij niet geweten dat het gedrag van haar zoon slechts een uiting is van een werelds bestaan waardoor het goddelijke aan het zicht werd onttrokken?

Heeft haar moederziel niet geleerd om de betekenis van de dingen te duiden door te zoeken achter de wereldse verschijning van wat de rationele zintuigen kunnen waarnemen? Lees tussen de regels door. Read between the lines.

En als je eigen moeder je al niet begrijpt, wie weet dan wel wie je werkelijk bent? Al vroeg heb ik mij leren losmaken uit de zorgende warmte van mijn moeder die zich gaf op een manier die moeders kennen. Vanuit de innerlijke warmte die veel te maken heeft met bescherming, maar niets met het leren staan op eigen benen en met de gevecht om liefde en zelfverwezenlijking. Liefde uit onvermogen het anders te doen.

Dat maakt de strijd vaak eenzaam, maar goed voor het proces om dichtbij de bron van jezelf te komen. Ver van de wereldse moederschoot.
 
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact