Peter Wijnants - Dagboek l Logboek

De oogst

26/04/2010

Hoe lang zal het duren voordat je vergeten bent? Een jaar? Een dag? Een seconde? Hoe lang zal het duren voordat Wouter Bos zal zijn vergeten? Of blijft hij in onze herinnering kleven als de man die de ABN AMRO heeft geholpen? Of was hij de draaikont die onze jongens in Afghanistan heeft verraden? Ik bedoel maar. Wie weet morgen nog wie je bent?

Zomaar een paar gedachten die in mij opkwamen toen ik Wouter Bos met zijn ferme struik rode rozen een ovationeel applaus van het PvdA congres in ontvangst zag nemen. Met een eveneens applaudisserende Job Cohen in zijn nabijheid. Wie weet nog wat de wapenfeiten zijn van Wim Kok? En van Joop den Uijl? Is het belangrijk om te weten wat iemands wapenfeiten zijn geweest?

Wouter Bos had het over bescheidenheid. Dankbaar zijn dat je je talenten hebt mogen benutten om je idealen voor het voetlicht te brengen. Het is niet belangrijk wat je hebt gedaan. Maar dat je het hebt gedaan. Niet het resultaat, maar het proces is belangrijk.
Het is belangrijk dat je de stem van je hart hebt gevolgd. En dat je in alle bescheidenheid jouw rol in de keten hebt vervuld. Alleen samen maken we het verschil.

Wij mensen zijn steeds meer wezens die gericht zijn op korte termijn bevrediging. Een goede intentie is niet meer voldoende. Daar kom je niet meer mee weg. Het gaat steeds meer om snel resultaat. Ook in de politiek draait het steeds meer om het snelle resultaat en het bevredigen van de behoefte. Het gaat niet meer om mensen die samen met elkaar het verschil maken. Mensen zijn immers vervangbaar. Oude idealen ruil je gewoon in voor een stel nieuwe.

Is het belangrijk dat mensen zich jou herinneren? Ik ken iemand die zichzelf het liefst uitgumt. Die niet herinnerd wil worden als iemand die heeft bestaan. Ook dat lijkt me niet het doel van je plek op aarde. Maar herinnerd worden is niet een doel op zich. In die zin maakt het niet uit of mensen morgen nog weten dat jij hebt bestaan. Het is belangrijk om het verschil te maken in het hier en in het nu. Morgen maken weer andere mensen het verschil.
In het gedicht De Ploeger van Adriaan Roland Holst staat het glashelder met het hart opgetekend.

Ik vraag geen oogst; ik heb geen schuren,
ik sta in uwen dienst zonder bezit.
Maar ik ben rijk in dit:
dat ik den ploeg van uw woord mag besturen,
en dat gij mij hebt toegewezen
dit afgelegen land en deze
hoge landouwen, waar - als in het uur
der schafte bij de paarden van mijn wil
ik leun vermoeid en stil -
de zee mij zichtbaar is zover ik tuur.

Ik vraag maar een ding, kracht
te dulden dit besef, dat ik geboren ben
in 't najaar van een wereld
en daarin sterven moet.
Gij weet hoe, als de ritselende klacht
van die voorbije schoonheid mij omdwerelt,
weemoed mij talmen doet
tot ik welhaast voor u verloren ben.

Ik zal de halmen niet meer zien
noch binden ooit de volle schoven,
maar doe mij in den oogst geloven
waarvoor ik dien...

Opdat, nog in de laatste voor,
ik weten mag dat mij uw doel verkoor
te zijn een ernstig ploeger op de landen
van een te worden schoonheid; eenzaam tegen
der eigen liefde dalend avondrood -
die ziet beneden aan den sprong der wegen
de hoeve van zijn deemoed, en het branden
der zachte lamp van een gelaten dood.