Peter Wijnants - Dagboek l Logboek

Onrecht

23/02/2010

Toen ik gister in het verpleeghuis kwam om mijn moeder te bezoeken, was de eerste boodschap: "Mijn portemonnee is gestolen."
Zo'n mededeling verrast me anno 2010 niets, maar prikkelt mij wel.
Bij het aangaan van de "zorgverleningsovereenkomst" die mijn moeder bij opname in het verpleeghuis moest ondertekenen, is ze wel gewezen op het feit dat je "beter je waardevolle spullen niet mee kunt nemen in het verpleeghuis, of anders gebruik moet maken van het kluisje in je kledingkast is gebouwd."

Tot zover de gesproken disclaimer van het verpleeghuis. Maar goed, het gaat hier om oudere mensen, van wie er een deel nog in de war zijn ook. Dus er gaat nog wel eens iets fout. Eigen schuld, dikke bult. Mijn moeder begrijpt dat best, maar het is tevens een bevestiging dat mensen kennelijk niet te vertrouwen zijn.

Het verpleeghuis zelf vindt het ook vervelend dat er gestolen wordt. "Er wordt op gelet, maar desondanks is het niet uit te bannen." Ik raak geprikkeld van zo'n opmerking.
Het is erg als zelfs in een omgeving van kwetsbaren, die nota bene professioneel beheerd wordt door een organisatie die aan elkaar hangt van regels en procedures, gestolen wordt. Dat je als kwetsbare persoon in feite jezelf nog moet zien te beschermen omdat de partij die geld krijgt van het zorgkantoor dit niet doet.

Maar het gaat verder. Je moet je als client tevens kunnen opstellen als consument. Die bepaalt de kwaliteit van zijn eigen zorg. En denk maar niet dat je er bent met het voeren van een gesprek met een van de werkers op de afdeling, integendeel. Er gelden procedures voor alles, dus ook voor klachten. En ook voor het oplossen van klachten. Dus dat kost tijd. En dat begrijpen veel ouderen niet, of niet meer.

Dus de klant stelt in wezen niets voor. Dat is een luchtballon. Je bent klant, alleen als je mondig bent. En ben je mondig, dat ben je het over de drie vierkante millimeter waarover je je eigen inbreng hebt. Voor de rest wordt het voor je bepaald.

Dat heeft niets te maken met die honderden werkers en vrijwilligers die met gevoel voor de mensen met hun poten in de klei staan. Maar het zegt alles over het systeem dat van achter bureaus wordt bedacht en in stand gehouden. Ik vrees het ergste voor de komende generatie. Die weet niet beter. Bovendien wordt zelf denken niet op prijs gesteld. Er wordt voor je gedacht. Da's wel zo gemakkelijk.

Mijn moeder heeft haar zoveelste teleurstelling en haar verlies al genomen. Vijfendertig euro aan contant geld en een kleine leren beurs van vijftig euro. Ik heb een nieuwe voor haar gekocht en een paar tientjes gepind. Ik hoop dat degene die mijn moeders geld heeft gepakt, het zelf goed kan gebruiken. Dat het meegenomen is uit wanhoop.

Ik moest vanochtend denken aan de hoofdfiguur Thijs uit de in 1936 door Gerard Walschap geschreven roman "Een Mens van goede wil" . Hij kon geen onrecht zien en voelde zich machteloos als hij het zag. Zo voel ik me ook nu.

« Naar overzicht