Ken je grens
16/02/2010
Ken je grens
Beeld je in. Vier jaar geleden. Tijdens een jaarvergadering van een van onze buurthuizen, stapt iemand op mij af en begint een praatje. Na een paar formele woorden komt hij ter zake. "Voel jij er niets voor om wethouder te worden van onze partij?" (Onze partij was destijds de Partij van de Arbeid). Ik keek hem lachend aan. 
"Nee, serieus. We zijn op zoek naar een goede kandidaat, en dit lijkt me wel wat voor jou." Ik schiet in de lach. Ik weet uit ervaring dat je je eigen mogelijkheden, maar ook je eigen grenzen moet kennen. Ik zou kapot gaan aan het gekonkel en aan het feit dat je voortdurend de kop van jut bent. "Je zult op zoek moeten met iemand van meer statuur" betoogde ik.

Natuurlijk is het leuk als je gevraagd wordt voor een functie. Maar onmiddellijk daarna moet je jezelf een paar dingen afvragen. Waarom ik? Waarom nu? Wat wil men van mij? Past dit bij mij? Is dit wat ik wil? Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat je dan meteen "nee" moet zeggen. Integendeel.

Maar ik wist dat er met deze functie is geleurd. De toentertijd geschikt geachte kandidaten hadden allen vriendelijk bedankt voor de eer. Ook ik voelde niets voor een politieke wending van mijn arbeidzaam leven. Vind mezelf niet geschikt, ben niet hard genoeg en zou zo'n beetje alles persoonlijk opvatten.

Maar de belangrijkste reden is wel dat ik mijn privé-leven al genoeg heb veronachtzaamd ten gunste van het hogere doel. Ik laat me meeslepen door het spel en de waan van de dag. En je gaat vervolgens kapot aan de wat je aan het doen bent. En daar moet je tegen kunnen.

Ieder mens heeft een doel in het leven. Ieder mens heeft een taak op deze aarde. Mijn weg is een andere dan die van de man met de loopbaan. Het heeft lang geduurd voordat ik mijzelf dat realiseerde. 
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact