Peter Wijnants - Dagboek l Logboek

Betrokkenheid

07/02/2010

De krant besteedt, hoe kan het ook anders, de laatste weken in toenemende mate aandacht aan de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen. Het lijkt me moeilijk om steeds weer een zinvolle benadering te kiezen. De kandidaten moeten voor het voetlicht, net zoals de partijprogramma's en vooral de vernieuwende standpunten.

Als je de Helderse Courant van jongstleden zaterdag openslaat, dan walmt de bloedarmoede je tegemoet. In een tijd dat groot Nederland zich voor een belangrijk deel laat informeren door Hart van Nederland en RTL Boulevard, valt ook de keuze waarop het publiek geïnformeerd gaat worden, een beetje in de lijn van dit soort programma's.

Zo koos de HC voor de benadering om in de provincie een onderzoekje te doen naar de achtergrond van de (kandidaat) raadsleden. De teneur was een beetje dat de stad een grote behoefte had aan kandidaten vanuit het bedrijfsleven. Die schijnen de wereld beter te snappen. Ik begrijp dat men dan doelt op de zakelijke insteek.

Anderen vinden dat het vooral de welzijnshoek is die kandidaten zou moeten leveren. De huidige lokale overheid snapt niets van welzijn van mensen, en voert iedere discussie terug naar de stand van de maan en de koers van de dollar. Kortom: voor het bedrijfsleven zijn niet de mensen, maar de processen belangrijk.

Zou men ook begrijpen dat het er in de politiek om draait dat je elkaar nodig hebt? Laat ik me dan beperken tot de gang van zaken binnen een enkele partij. Er is gewoon verschillend niveau nodig. Andere insteek, maar dezelfde doelstellingen. De impliciete drang om samen iets te bereiken. Uitvergroot betekent dit dat je als een enkele partij ook met de anderen moet zien samen te werken. Ook al lopen de denkbeelden uiteen. Luister naar elkaar en debatteer met elkaar. Zo spreekt de idealist.

Onze raad wordt voor een deel gedomineerd door melomane egotrippers die er narcistische denkbeelden op nahouden. De eigen koers varen, niet luisteren naar een ander. Die verkeerd zelfbeeld en domheid aan elkaar rijgen tot een snoer van onvermogen dat de politieke arena mag afbakenen.

Ik ben zeer benieuwd of er deze keer personen tussen de kandidaten zitten die iets willen. En die willen samenwerken. Ik hoop dat de zittenblijvers het niveau hebben om de nieuwkomers constructief te benaderen.

Vier jaar geleden kwam de SP voor het eerst in de raad. Ze haalde met lijsttrekker Rachel Post een respectabel aantal zetels. Een mederaadslid die de PvdA even eerder had ingeruild voor de SP, veroorzaakte binnen enkele weken al een scheuring en ging op eigen doft verder. Gelukkig is die partij er de komende verkiezingen niet meer bij. Had hij er voor gekozen om de lijsttrekker van de SP te steunen, dan had ook zij veel kunnen leren. Nu moest zij zichzelf zien te redden en overschreeuwt zichzelf met als resultaat dat ze door menigeen als weinig constructief wordt ervaren.

De verkiezingen komen er aan. Ik hoop op een constructieve tijd met vernieuwende denkbeelden. En stiekem dat welzijn en bedrijfsleven elkaar steunen. Het gaat tenslotte om de mensen.

« Naar overzicht