Peter Wijnants - Dagboek l Logboek

Toeval

06/02/2010

Mijn moeders aanleunwoning, gelegen in het inpandig deel van het zorgcentrum ontbeert alle kachelwarmte die anders zo karakteristiek is. Een temperatuur van zo'n 25 graden is voor mijn moeder niet vreemd. Vanwege haar verblijf in het ziekenhuis had ik de thermostaat een flinke slinger naar links gegeven. Het is nu met 17 graden echt koud.

Op zoek naar wat snuisterijen, kleding en andere benodigdheden, valt mijn oog op het knipperende lampje van het antwoordapparaat, ten teken dat er boodschappen zijn achtergelaten. Na het drukken op verschillende knopjes, speelt het apparaat uiteindelijk een hele serie boodschappen af. Ze zijn van meneer Van Leeuwen, de buurman van drie aanleunwoningen verder.

"Dag mevrouw Wijnants" klinkt een gebroken stem. "Met Van Leeuwen. De buurman. Kunt u even contact met mij opnemen?" Meneer van Leeuwen was enige weken geleden vanaf de ziekenafdeling van het zorgcentrum overgebracht naar de ziekenafdeling van het verpleeghuis in Den Helder. Mijn moeder keek een beetje om naar haar zieke buurman, maar sinds zijn vertrek naar het verpleeghuis had ze hem niet meer gezien. En nu ze zelf met een gebroken heup in het ziekenhuis lag, was dit zelfs onmogelijk.

Het bleef niet bij deze ene boodschap. De antwoordmachine spuugde nog een hele serie berichten uit, die langzaam van toon veranderden van smekend tot bijna volle paniek. "Mevrouw Wijnants" klonk de laatste, "Kunt u alstublieft contact met mij opnemen. Ik maak me zo ongerust. Ik hoor maar niets van u."
Een telefoontje naar het verpleeghuis was voldoende om de oude man gerust te stellen.

Toen ik later die dag mijn moeder in het ziekenhuis bezocht, stond er een enorme bos bloemen. Van meneer Van Leeuwen. Echt heel lief.

Anderhalve week later bracht ik mijn moeder naar het verpleeghuis. Het ziekenhuis zag geen medische reden om haar daar te houden, dus was er werk aan de winkel voor de transferverpleegkundige en voor ons.

In Den Koogh -zo heet het verpleeghuis- werden we allerhartelijkst ontvangen. In de loop van de eerste dag van mijn moeders verblijf werd ze opgezocht door de verpleegster die de zorg voor meneer van Leeuwen op zich had genomen. De oude man ging nu erg snel achteruit en hij wilde zo graag nog eens afscheid nemen van mijn moeder.

Via het ziekenhuis leidde de weg naar mijn moeder die inmiddels in hetzelfde verpleeghuis was aangekomen waar haar buurman Van Leeuwen al enige tijd verbleef.

Die middag heeft ze huilend afscheid van hem genomen.
Een prachtig voorbeeld van toeval hoe wegen elkaar op de voor ons meest raadselachtige manieren kunnen kruisen.

« Naar overzicht