Een cultuur van lijstjes
16/01/2010
Een cultuur van lijstjes
Nederlanders zijn toch een raar volkje. We zijn dol op lijstjes. Dan gaat het niet meet om de top 100 allertijden, maar ook over mooie mensen en zelfs over de meest in het oog springende Twitteraars van het jaar.
 
De titel "twitteraar van het jaar" is op dit moment voorbehouden aan Marco Borsato. Wat voor zin heeft dat? Meer als reclame voor een fenomeen als Twitter is dit feitelijk niet. Maar goed: de naam Borsato wordt genoemd en geroemd. Een dag later, zaterdag 16 januari om precies te zijn, wordt Borsato weer volledig van zijn voetstuk gestoten als blijkt dat hij en lieve som geld richting Antillen heeft gesluisd terwijl hij een luttel aantal weken geleden nog beweerde berooid te zijn. Het is net een mens.

Een jaar of dertig geleden presteerde een collega het om jaarlijks een vrouwen top-10 te publiceren in het personeelsblad van de organisatie waar wij beiden werkzaam waren. Een mooi lijstje met mooi ogende vrouwelijke collega's hielden de gemoederen aardig bezig. De directie vond zo'n lijst banaal. Daarin stond de directie alleen: de rest van het bedrijf, de vrouwen incluis, keken reikhalzend uit naar dit jaarlijkse hoogtepunt.

Een paar weken geleden startte de Helderse Courant (onderdeel van het NHD) ook zo'n lijstje: de mooiste man van Den Helder. En zo werden we wekenlang iedere dag getrakteerd op prentjes van mannen die om welke reden dan ook, door stadgenoten werden genomineerd. Uiteindelijk rolde daar dan een winnaar uit. Hoe kom je op zoiets, denk ik dan. Wat hebben we toch met lijstjes?

De enige lijst die voor mij enige waarde heeft, is de Top 40 in mijn jeugd. Al behoort deze lijst ook alweer tot een grijs verleden, en dient de opeensomming van grammofoonplaten slechts om de verkoop ervan te stimuleren. Voor mij is het een tijdsbeeld van iets dat niet meer terugkomt.
 
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact