Peter Wijnants - Dagboek l Logboek

Politiek opportunisme

16/01/2010

Er is een tijd geweest, dat ik politiek actief wilde worden. Maar nu ik, een jaar of wat later, in mijzelf naar argumenten zoek waarom ik dit in hemelsnaam wilde, kan ik ze niet vinden. Dat is gek! Het lijkt wel of deze ambitie niet van mezelf was, maar meer ingegeven uit en soort van zoektocht naar erkenning.

Politieke bewustwording is mij met de paplepel ingegeven. En dan met name door mijn vader, die, gedreven door de naoorlogse wederopbouw, een socialere wereld wilde. Het Vrije Volk, de VARA gids, de ABVA en de Partij van de Arbeid: het hoorde er allemaal bij. Het sociale sprak mij zeer aan, maar de drive om de betere wereld vanuit een politieke context te bereiken, zei me werkelijk niets.

In 1984 werd ik lid van de Partij van de Arbeid. De wil om me aan te sluiten werd voor een belangrijk deel ingegeven door vrienden van toen, die vrijwel geheel leken te bestaan uit maatschappelijke betrokkenheid met en vanuit de sociaal democratische hoek. Kortom: ik werd lid en hoorde erbij.

In het begin snapte ik niet veel van het politieke jargon en van het spel. Verder werd ik ook niet warm of koud van al die lokale thema's waaraan een partijpolitiek kleurtje scheen te moeten hangen. Maar ervan overtuigd, dat maatschappelijke betrokkenheid en partijpolitiek altijd hand in hand gaan, verdiepte ik mij dapper in wat de Partij van de Arbeid wilde.

Dat was in het begin niet gemakkelijk. Ik was in politiek opzicht nog een onbeschreven blad, en niemand had kennelijk de drang om mij daarin in te wijden. Regel 1: doe je kunstje en zorg dat niemand het na kan doen. Een paar, toen voor mij zeer relevante vragen, leverde slechts een meewarige blik op van de toenmalige voorzitter van de lokale afdeling terwijl hij mij een antwoord schuldig bleef. En ik, naief als ik was, legde mij er bij neer. Je moet ook geen domme vragen stellen.

Ik was lid, maar de partij had het te druk met het zichzelf in stand te houden. En dat was om den drommel geen sinecure, dit te doen tussen de rode vrouwen en het nieuw jong electoraat dat zich wilde gelden. En men had de handen vol aan de voorloper van Groenlinks dat dreigde de kiezers voor zich te winnen.

Zo verliepen er heel wat jaren. Ging trouw naar vergaderingen en wilde er vooral bij horen. Algauw bleek niet alleen dat mijn idealisme groter was dan mijn realisme, maar ook dat mijn maatschappelijke betrokkenheid zich veelal afspeelde in het contact met geestverwanten dan met mijn rode broeders. Geestverwantschap is partij onafhankelijk. Ik heb me wel eens afgevraagd waarom al die geestverwanten zich niet losmaken van hun gevestigde politieke partij om voortaan in de kracht van de geest verder te gaan.

De politiek bleek niets voor mij. Elkaar emotioneel bevlogen in de haren vliegen is slechts toegestaan, indien men zich niet van krachttermen bedient. Tegelijkertijd is het doodnormaal als men elkaar onderhuids vergiftigt en met woorden totaal afmaakt.

En dan de melomane egotrippers. De narcistische zelfbevlekkers. Daarvan zijn er genoeg. Zichzelf graag horen praten, verslaafd aan het spel en aan zichzelf. Neen, die mensen kan je beter uit je balboekje schrappen.

Als je erkenning zoekt, is politiek actief worden niet zo'n beste keuze. Draaien, slijmen, likken en liegen ligt mij niet zo best. Voor iemand die dicht bij zichzelf wil blijven is het duwen van een rolstoel van een ander een betere optie.

« Naar overzicht