Christa
05/01/2010
Christa
Vandaag is het 5 januari. Een dag als alle andere dagen, maar wel de geboortedag van Christa.
Christa was een verstandelijk gehandicapt meisje voor wie ik van half april 1975 tot aan haar dood in september 1977 mocht zorgen. En bij het zien bij welke dag het vandaag is, gaan mijn gedachten toch heel even terug.
 
Wat was ik onervaren toen. Nauwelijks 18 jaar en toch al de volledige verantwoordelijkheid voor de zorg van tien verstandelijk gehandicapte mensen, onder wie dus Christa. Zonder aanwijsbare reden had ik een zwak voor haar. Ze was erg jong nog, net 15 jaar. Ze kon niet praten of dingen op een andere manier duidelijk maken. Ze kon niet zoveel zelf. Eten en drinken ging nog wel, maar voor de rest had ze feitelijk, net als haar groepsgenootjes bij alles hulp nodig.

Het was een andere tijd. Ik moest nog veel leren. Bij mensen die zelf niet kunnen praten is communicatie op een ander niveau belangrijk. Iemand op een andere manier leren kennen dan op de reguliere manier. Leren om signalen op te pikken en te vertalen. Een handgebaar soms, of een grimas. Een geluid of een bepaalde beweging. Alles kon iets betekenen en alles betekende ook iets.

Ook Christa kon niet praten. Ze had een wat monotone grondstemming. Het feit dat ze epileptisch was zal hierbij ongetwijfeld een rol hebben gespeeld. Soms was ze vrolijk. Dan werd ze druk en dan veranderde haar anders zo ernstige gezicht in een prachtige glimlach.

Op een dag was ze dood. Ze lag stil in bed en was niet meer wakker geworden. De eerste keer dat iemand was gestorven die mij zo nabij was. We hebben haar begraven op Driehuis Westerveld.
En daar moest ik vandaag, bijna 33 jaar later aan denken. 
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact