Sneeuwgeluk!
03/01/2010
Sneeuwgeluk!
Het sneeuwt! De witte vlokjes die zich langzaam samenvoegen tot een dik pak sneeuw brengen een soort van jubelstemming teweeg. En niet alleen bij mij. Iedereen om mij heen stapt juichend de witte wereld in en geniet van een bepaalde nostalgie die voor het moment even waarheid is geworden. 
De dagen dat er in mijn jeugd sneeuw op straat lag, weet ik mijzelf nog heel goed te herinneren! Het was dan winter en je voelde je dan nog onbezorgder dan anders. Gauw naar buiten en de door mijn vader gemaakte ijzeren slee achter me aan. Er werden op straat lange spekgladde glijbanen getrokken en verrezen er overal op straat manshoge sneeuwpoppen. En natuurlijk klaagden de automobilisten toen ook, maar er waren vergeleken met nu, nauwelijks auto's.

De wijk De Schooten in het naoorlogse Den Helder kenmerkte zich door huizenblokken die niet pak op elkaar waren gebouwd. Dit betekende lange, brede straten, dus voldoende ruimte om te spelen. Lange glijbanen en massa's kinderen die genoten van hun vrijheid in de sneeuw. De door moeder gebreide truien, mutsen, sjaals en handschoenen moesten de ergste kou buiten houden. De rest deed het kinderlijf zelf.

Och ja, die sneeuw in onze jeugd. Wat hebben we genoten van al die onbezorgde momenten. De enige zorg die er was: ligt ze er morgen nog?
En naar ons gevoel was het altijd witte kerst. Lekker eten en drinken in een tijd dat de term "overdaad" nog niet bestond. Dankbaar met een gebraden kip en voor het eerst Parijse aardappeltjes. Die tijd komt nooit weer, maar de herinnering smaakt zoet! 
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact