Piekeren
28/12/2009
Piekeren
Ben inmiddels twee weken thuis. Bijna dan. De eerste week lag ik op bed: geveld door een slijmbeursontsteking in de linker knie. Kon toen alleen maar hangen, lezen en vooral de pijn een beetje bestrijden. Nu gaat het weer goed en kan ik weer doen wat ik wil. Althans: binnen bepaalde grenzen natuurlijk.
Ik voer echt voor mijn gevoel geen klap uit, terwijl het voeren van de huishouding en het mantelzorgen en het bezoeken van mensen natuurlijk niet niks is.
 
Maar voel me ongemakkelijk ten opzichte van mijn werk. Gun mezelf weinig rust, die ik in wezen blijmoedig zou moeten omarmen in plaats van mezelf voortdurend tegen een bepaalde meetlat te houden. Ik ben benieuwd of ik dat volhou tot mijn 67-ste. Toch zijn dit onmiskenbaar de tekenen van een work-o-holic. Vind mijn werk echt vreselijk leuk, maar er is zoveel meer te ontdekken in het leven.

Ook zonder werk heb ik een zinvol bestaan, namelijk te ontdekken waartoe dit aardse bestaan leidt. En daar heb je echt een dagtaak aan, kan ik u vertellen. Heb moeite om mezelf binnen het spoor te houden. Geen idee waarom dat is. En dat leidt dan weer tot veel denken en denken kost veel energie en daarbij kan je een baan eigenlijk niet gebruiken. Zoiets.

Strijd met jezelf is de moeilijkste strijd die je kunt voeren. En altijd die vraag weer van: waarom dit en waarom dat? Het lijkt me heerlijk om mezelf bijvoorbeeld volledig te kunnen verlaten op een schepper. Maar ik voel niets bij de wijze waarop dit vaak wordt beleefd. Een kerk en een kerkgemeenschap vind ik prachtig, maar het echt kunnen voelen wat je volgens mij bij godsbeleving hoort te voelen, lijkt voor mij niet te zijn weggelegd. Dan wordt het onecht en leidt dit onherroepelijk tot interne kamervragen. En voilà: zie daar dan een van de strijdpunten.

Waarom anderen wel en ik niet? Wat doe ik verkeerd?
Al deze vragen houden me bezig en in zekere zin wakker. Maar mijn lichaam protesteert tegen zoveel strijd en maant me tot rust. Ik volg het spoor terug.
Eerst maar weer eens afvallen. Dat voelt beter en geeft me de zekerheid dat ik mijn lichaam serieus neem en dus goed voor mezelf zorg. En elke dag Reiki, een schat die ik heb ontdekt en in zekere zin heb veronachtzaamd.

De laatste weken lig ik weer op mijn eigen reiki-tafel. Een half uur lang laat ik de energie door me stromen. En de energie doet het werk. De rest komt dan vanzelf.
 
« Naar overzicht
Portal - Zoeken - Contact